Beste Erik,

Het is de eerste week van maart 2009. Geen idee welk item er die dag voorbijkwam bij de DWDD-Jakhalzen. Samen met mijn vrouw zit ik te kijken. Zij, hoogzwanger, en meer dan klaar met haar zwangerschap. Ik, vol-verwachting-klopt-ons-hart. We zijn dan wel klaar met de zwangerschap maar er ontbreekt nog een stukje voorbereiding. Namelijk een naam voor de kleine.

Of het een jongetje of meisje wordt is ons niet bekend. De echo-mevrouw zal het vast hebben kunnen zien maar voor ons is dit een geheim gebleven. Zelfs na de geboorte duurt het nog enkele minuten voor we er aan denken om eens even te kijken wat het is geworden.

Zou het een meisje zijn, dan is het makkelijk. Die naam hadden we al vanaf dag één. Een jongensnaam was wat lastiger. Vele namen worden genoemd en allemaal vallen ze om de één of andere reden af. De afspraak is, alleen een naam waar we allebei blij mee zijn. Na lang wikken en wegen is er een naam waar we ons in kunnen vinden. Maar er is nog twijfel.

Intussen hebben we al een serie voorweeën gehad en is ook duidelijk dat een thuisbevalling er niet inzit. Teleurstelling natuurlijk maar nog steeds gespannen om de op handen zijnde geboorte van ons kind, het moment waarop wij geen Joris en Ingeborg meer heten maar Mamma en Pappa. Het beval-bad wordt maar weer opgeruimd, helaas.

Het is dus die eerste week van maart. Ik schat de 3^e maar zoals ik al zei weet ik het niet helemaal zeker. De Wereld Draait Door staat op, de Jakhalzen komen voorbij. Jakhals Erik vol in beeld. Da’s geinig, als ik mijn haar laat groeien, zouden mijn krullen dan net zo worden als die van Erik? …Erik… We kijken elkaar aan; overleg is eigenlijk niet nodig.

9 maart 2009 om 1.54 uur, veertien dagen na de uitgerekende datum en 23 uur na de eerste (echte) weeën wordt onze zoon Erik geboren. Pa total loss, moeder en zoon “fit” van de adrenaline. Was er die dag iets anders gegaan, een andere zender, koffievisite, een boek, bevalling, was er geen nieuwe Erik geboren.

Het eerste dat de jongen van ons krijgt is zijn naam, die we eigenlijk geleend hebben. Van Jakhals Erik.

Vier dagen alweer. Vier dagen geleden zou ik, volgens de dames-verloskundigen, vader moeten zijn geworden. Omdat verloskunde geen exacte wetenschap is, hoort bij zo’n voorspelling een grote fout van zo’n 10%. Een gezonde baby wordt ergens in de laatste vier weken van de zwangerschap geboren, toevallig precies de periode dat de moeder thuis mag bevallen. Eerder is gevaarlijk en later ook.
“Gevaarlijk” heeft binnen de verloskunde een heel andere betekenis dan in de echte wereld. Bij het eerste vermoeden van “gevaar” (synoniem met “risico” en “ik weet het niet zeker”) krijgt iedereen de zenuwen. Toch prettig dat we pas één enkele keer die zenuwen hebben gehad en dat leverde nog een extra echo op ook.

De baby eindigt de zwangerschap zoals zijn moeder die negen maanden terug begon: over tijd. Tijdens mijn studie heb ik mijn huisgenoot ooit uitgelegd dat wanneer je te laat komt, je geen respect hebt voor de ander zijn tijd. Die les moet ik duidelijk binnenkort nog eens herhalen. Op advies heb ik al geprobeerd om met streng toespreken de bevalling te bespoedigen, zonder merkbaar resultaat. Misschien is die kleine nu zo bang dat ie niet meer komt. Misschien dat die ananas…

Hij of zij moet overigens wel opschieten. Voor een waterman is de badbevalling natuurlijk ideaal en ook een vis zal zich niet beklagen. Maar als het nog veel langer duurt zullen zijn (haar) eerste levensseconden buiten de baarmoeder niet in ontspannend warm water zijn maar in een steriel ziekenhuis. Dat zou jammer zijn.

Onrust is er in de hele familie. Vaders en moeders (biologisch, stief en schoon), broers, zus, tantes, ooms, neven, nichten, vrienden, collega’s, zakenrelaties. Allemaal beginnen ze ieder gesprek met dezelfde voor de hand liggende vraag, waarvan het antwoord toch heel duidelijk is: “En nog alles rustig?”. Ook al zenuwachtig.
De telefoon staat orangjegloeiend van alle belletjes, sms-en en e-mails. Nog even wachten. Hoop ik.

Vanavond maar weer op tijd naar bed. Het kan ieder moment gebeuren! Ik krijg er de zenuwen van.

Het grootste wonder, het mooiste moment in je leven, je laatste keer met zijn tweeen. Superlatieven te over. En nog niet genoeg. Vandaag het hartje gehoord, alweer een bevestiging van iets dat ik al weet, het kindje leeft en ‘maakt’ het goed.

Mocht je het nog niet hebben begrepen, Joris wordt pappa. Voor de volledigheid, Ingeborg mamma en dat allemaal van hetzelfde kind. Eind februari, volgens de planning, is het zover.

Wat je voelt? Voor de mensen die al ‘ouder’ zijn hoef ik het denk ik niet uit te leggen, maar ik zal hoe dan ook een poging doen. Misschien kan je het een beetje vergelijken met het behalen van je studiediploma. Aan het begin van je studie begin je met een duidelijk doel voor ogen, namelijk dat papiertje (baby). Vantevoren heb je duidelijk een keuze gemaakt voor een studie (partner) omdat je er op vertrouwt dat je na het behalen (flirten, daten, trouwen) van je diploma een leuke en goede baan kan vinden (je krijgt een gelukkig leven). Je weet nog niet precies hoe, maar in de komende jaren ga je daar naar toe werken. Je haalt je vakken (gaat samenwonen, koopt een huis) en dan breekt het laatste studiejaar aan. De laatste paar vakken, laatste stage en dan je eindpraatje (beslissen dat je allebei een kind wilt, stoppen met de pil, zwanger raken). Het komt nu allemaal wel erg dichtbij. Wat als je je diploma hebt (kind hebt)? Je weet zeker dat dat is wat je wilt, maar waarom ook al weer? Als het moment daar is en ook weer voorbij is, wat dan? Dan gaat je hele leven op de kop, moet je gaan solliciteren (luiers verschonen), op regelmatige tijden eten en slapen (onregelmatig wakker worden, weinig slapen). Je hele leven verandert. Maar dat was toch wat je wilde… Toch, in het begin?

Ja dat wil je.
Een geweldige (nieuwe) baan, een geweldige vrouw, een fantastisch leven… zoals Joost het omschreef: op een gegeven moment ben je gewoon toe aan iets nieuws. Niet een klein beetje nieuw in de vorm van een nieuwe auto of andere haarkleur. Een heel nieuw leven. Als je dat kan beginnen met de persoon van wie je het meeste houdt, heb je geluk. Als je dat leven wordt gegund, [vul hier je eigen superlatief in].

Laat februari maar komen. Dat komt helemaal goed.

Voornamelijk auto- en vrachtwagenchauffeurs blijken de aandoening onder de leden te hebben. Echt last hebben ze er zelf niet van en de overlast die zij zelf ervaren is dan ook minimaal. Echter, de mate van irritatie en daarmee die van de overlast is bij anderen groter en groeit naarmate meer mensen geïnfecteerd raken. Dat heeft zijn weerslag op de verkeersveiligdheid; een geïrriteerd chauffeur rijdt nu eenmaal minder veilig.

Het resultaat van deze nieuwste kwaal laat zich bij anderen voornamelijk zien in:

• irritatie;
• hardrijden;
• scheuren;
• afsnijden;
• toeteren.
• filevorming / stremming van de doorstroming;

De oorzaak van het euvel lijkt zich te bevinden in het zo weinig mogelijk energie verbruiken door de chauffeur. Goed nieuws voor het millieu, natuurlijk, ware het niet dat één geïnfecteerd chauffeur meerdere personen tot genoemde gevolgen aanzet. In dit geval geldt dat energiezuinig rijden niet tot een vermindering van de toegebrachte millieuschade leidt.
Zoals eerder al gemeld neemt het aantal gevallen in rap tempo toe. Blijkbaar geldt ook hier dat een groep ‘early adaptors’ de grote massa aansteekt. Dit feit houdt meteen een mogelijke genezing in, want gezonde mensen hebben de keus om deze eerste groep wel of niet te volgen.

In officiële literatuur is de aandoening bekend onder verschillende namen maar de meest sprekende is het ‘lamme vingertje’. Dragers van deze kwaal (afwijking/stoornis) verraden zich door het niet kunnen vinden van de richtingaanwijzer of (voornamlijk bij vrachtwagenchauffeurs) het inhalen tijdens een inhaalverbod. De laatstgenoemde groep vertoont vaak andere symptomen die er op duiden dat het ‘lamme vingertje’ zich aan de omstandigheden heeft aangepast. In plaats van het niet-aangeven van richting bij het wisselen van rijbaan, gaat deze groep inhalen waar dat niet is toegestaan. Hierbij wordt wel degelijk richting aangegeven, maar de energiebesparing zit hem in het niet hoeven uitschakelen van de cruise control. Dat het indrukken van een knopje veelal minder energie vereist dan het omlaag bewegen van een pookje, lijkt niet van invloed te zijn. De exacte reden hiervan wordt nog onderzocht.

In tegenstelling tot de meeste kwalen die slechts het overleven van een virus, bacterie, enz. als doel hebben, lijken geïnfecteerden met het ‘lamme vingertje’ zich bewust met deze kwaal te hebben geïnfecteerd of hebben laten infecteren. Aangezien bij het halen van het roze certificaat 100% zekerheid geldt dat de verse chauffeur niet geïnfecteerd is met het ‘lamme vingertje’, kan alleen een bewuste keuze tot infectie leiden. De impact op de verkeersveiligheid lijkt ondergeschikt aan het volgen van een slecht voorbeeld. Redenen als angst voor achtervolgers (ze weten niet welke afslag ik neem!) en andere weggebruikers wakker schudden (he! Waar gaat die ineens heen!?) lijken de lading niet te dekken. De exacte oorzaak blijft voer voor onderzoekers.

Wat valt er uit het voorgaande te concluderen? Initieel onderzoek wijst erop dat slechts de zwakkeren, zij die moeite hebben om tegen de sociale druk uit de directe en indirecte omgeving in te gaan, het meest vatbaar zijn voor het ‘lamme vingertje’. In een enkel geval blijkt gebrek aan kennis van de impact op de verkeersveiligheid de infectiedrempel te verlagen. Heel soms kan een voorzichtige referentie hieraan de infectie stoppen. Gevallen van volledig herstel zijn niet bekend, hoewel het er op lijkt dat hoe langer de infectie ongecontroleerd zijn gang kan gaan, hoe moeilijker het herstel is. Voorlopig zal het aantal slachtoffers slechts toenemen en men vreest dat deze slachtoffers vervolgens zelf ook geïnfecteerd zullen raken.

Ikzelf blijf in elk geval hopen.

Apart from the CheckPoint Management interface, an Edge has two interfaces accessible by normal human beings.

• HTTPS (port 981, mostly)
• SSH

When being responsible for management on and monitoring of a large number of Edges, automation of the monitoring process becomes essential. In our company we have the obligation to log in every day and check if the loads aren’t too high, if the number of connections and connected computers is within limits, and so on. A tedious job, loging in to dozens of Edges!

SmartView Monitor proves to be quite lazy, not to mention totally useless for this purpose. The amount of connected computers to the Edge should be checked because the license limits this and the number of connections is a good indication of the load of the unit. Both are not displayed by SV Monitor. As far as I could see only one solution fits here: my own script.

Scripting means you have to log in to the Edge and find your way through that interface. Although HTTPS is fairly easy to catch in a script, even when you have to log in, that interface changes often between different versions. Of course we try to keep all units on the same version but new units tend to be delivered with the latest and greatest… HTTPS is out.

That leaves SSH. I’m not going into detail how SSH actually works and how safe it is. Roughly there are two ways to authenticate: PKI and password. Both ways can be split up into several different flavours but all depends on the what the server supports. Looking at the ssh-client logs, this isn’t much: just passwords.

Feeding a password to a script is pretty straight forward. Just pipe it in and all is well. A simple

echo "mypass"|script.sh
usually works. Not with SSH. SSH does all kinds of exciting things with terminals, emulations, pseudo-terminals and God knows what else. To not confuse you to much, the summary is: it's not this simple. Again, I will not bother you with the complete research, but the solution evantually was found in (fuck RTFM) the man-page.

When the following three conditions are met, and I say all three, scripting becomes plausible:

The script does NOT run in a terminal;
The variable SSH_ASKPASS contains the path and name of an executable that can cough-up the password;
The variable DISPLAY is set. With what is unimportant in this case.


The first you can accomplish by running the script via setsid (thanks Zlo).
For the second, create a script that simply does "echo mypass" and put the name of that script in SSH_ASKPASS.
The third is the easiest. A "DISPLAY=ZeddRules export DISPLAY" is sufficient.

Quite possibly this all is not as clear as it is in my head, so let me blow away the smoke with some example scripts.

Create an executable file "passspitter":

echo mypassword

Create another script, named “edge_login”:

#!/bin/bash
SSH_ASKPASS="/home/zedd/passspitter"
DISPLAY=ZeddRules
export SSH_ASKPASS DISPLAY

ssh admin@edge.foo.bar info device

That’s it. Now run the script with the command ‘setsid edge_login’ and watch how the device information runs over your screen.

Just some things to keep in mind:

• The first connection to the Edge should be made manually, so you can accept the Edge’s public key;
• This is not the most secure way to log in to devices! Remember: the password is there in plain sight, for everyone with the right rights…
• Edges are fragile and will break sooner rather than late. I’ve had to reboot my test-Edge several times because the SSH server apparently died on me, probably due to the large amount of session I fired at it. Keep it in min nontheless.

Good luck and leave me a comment if you have anything usefull to add!

Dat is een erg korte samenvatting van de huidige status (gevleugeld begrip in mijn branche) van mijn zolder. Natuurlijk is het nog niet af, dat is het nooit, maar de ‘klus’ wel.

Zowel het extra vloertje, zo’n 2.50m boven de grond, als de kast om de boilers heen, zijn af. Ontwerpen, kopen, maken en afwerken, allemaal klaar. We zijn trots op ons!
Foto’s van hoe het zoldertje is ontstaan zijn er volop, alleen niet online. Bel me even als je ze wilt zien Een enkeling is wel de moeite waard:

Hierboven, zoals het was en ‘de eerste plank’. Daarna was het natuurlijk vreselijk eenvoudig. Enkele hamertikjes en schroefbewegingen later was het klaar. Wel smal daar!

Goed, vloertje klaar. Inmiddels ook geverfd. Dus, ik begin samen met mijn ex-buurman te rommelen met gedachten over een kast om de boilers heen. Was het nou gewoon 1 boiler geweest, dan we het niet zo’n ramp. Maar wij hebben er twee! En ook nog een warmtewisselaar! Te lelijk om te laten hangen en dan heb ik het nog niet over het geluid gehad. Dus, kast er omheen. Dat kan natuurlijk op een eenvoudige manier, maar dat is te eenvoudig. Hout en uren later, mag het resultaat er zijn, al zeg ik het zelf.

Dan is het nu toch af. Zoals je kan zien hangt inmiddels ook een lamp boven het vloertje en binnenkort komt er onder ook nog een lampie onder, zodat ik niet alleen overdag daar kan werken. Er kan goed veel zooi op. Tenten, Carnaval, Kerst, alle seizoenen liggen er al op. Inclusief wat nostalgisch materiaal waar we het bestaan niet eens meer van vermoeden.
Ik hoor graag wat je van het resultaat vindt!

We zijn alweer een week terug uit Gerlos maar nog steeds ontstaat een vreselijke grijns als ik er aan terugdenk. Wat een week! Zo slecht als het weer vorig jaar was (weinig zon, regen, ijs, geen sneeuw) zo goed was het dit jaar (verse sneeuw, veel zon). Zo kan het dus ook!

Een reis van 10 uur over 938km, niet slecht gereden dus, in ons Fordje. Met drie chauffeurs was dat goed te doen. Her en der een bakkie koffie, koekje d’rbij, makkelijk zat. 4.00 uur vertrokken (nou ja, 4.30 vanwege vergeten autopapieren) en ruim voor 15.00 uur gearriveerd. Geen centje pijn, wegen goed begaanbaar en geen sneeuwketting gezien. Mooi, het feest kan beginnen.

Het hotel was ook fantastisch. We hadden speciaal een kamer ‘in het nieuwe gedeelte’ geboekt en dat pakte goed uit. Ernstig groot, met een gigantische zithoek waar je met tien man comfortabel had kunnen zitten. Badkamer, met bad en douche, dubbele wastafel, enz. We voelden ons helemaal thuis

Hier op de foto zie je het hotel. Onze kamer was in het linker gedeelte, bovenste balkon en dan recht onder de nok. Ramen die een heel eind open konden, dus ‘s nachts niet akelig warm. Op de voorgrond onze Focus, enigszins onder gesneeuwd.

De eerste vier dagen netjes gelest, Ingeborg nog een vijfde dagje bijgeboekt.

Zelf zag ik dat niet zo zitten en ben samen met Jan-Jurjen (vriend van een vrouw uit ons klasje, red.) de hort op gegaan. Hij had al een en ander van het gebied gezien en was niet te flauw om mij op sleeptouw te nemen. Als tweede jaars deed ik het niet slecht (“niet langzaam” was zijn term) volgens hem. In ieder geval ben ik heelhuids alle bergen afgekomen, waardoor ik de laatste dag Ingeborg mee kon nemen, diezelfde berg af.

Op feestgebied hebben we ons meer dan gedragen. Iedere dag natuurlijk wel après-skieën maar alleen ‘s middags. Goed, dat was dan meestal ook wel voldoende aangezien onze ober Merijn ons goed ge-olied hield. Slechts eenmaal ‘s avonds op stap geweest, maar dat was geen uitgesproken succes. Gezellig, niets speciaals, dus volgende keer beperken we ons weer tot de middag.
Onze skileraar van vorig jaar liet zijn neus ook nog een aantal keer zien. Hij was vooral teleurgesteld dat hij het resultaat van ons stapavondje van vorig jaar gemist had, maar je kan nu eenmaal niet alles hebben, Guido.
Ik moet ook niet vergeten om Ellie even te noemen. Onze skilerares van dit jaar. Ze heeft het hardstikke goed gedaan en netjes gewacht tot de laatste dag voor ze zelf ging sneeuwhappen. Hierbij heeft ze meteen haar arm stevig geblesseerd en mocht ze niet meer skieën. Erg sneu, het ‘balen’ spatte van haar af, ik hoop dat onze laatste knuffel geholpen heeft.

Weg terug. We waren gewaarschuwd dat ‘al die Hollanders tussen 5.00 en 7.00 uur’ zouden vertrekken. Dat viel gelukkig wel mee. Strak om 5.00 uur in de voiture de berg afgesuisd. Tot halverwege, waar een andere vakantieganger bang was zijn passagiers wakker te maken. Mijn passagiers daarentegen hadden dikke pret maar de grote bek was aan het einde van de berg en begin van de snelweg wel voorbij. Drie doffe klapjes wezen erop dat iedereen in diepe slaap de ramen had weten te vinden. Een audioboek helpt dan om wakker te blijven!
Wederom 10 uur verder zijn we thuis. Ik doodop, ik heb dan ook nauwelijks nog kunnen slapen, maar de grijns zat er toen al en zoals eerder gezegd, nog steeds op.

Ik zeg: volgend jaar weer!

PS. Voor meer fotos weet je waar je moet zijn.

There are probably more than one agents but I’m using the one from the bluez-utils package which works fine. It’s just not compiled yet, so let’s make ourselves a binary! Go to /usr/share/doc/bluez-utils/examples. Unzip the .gzip file and compile the agent: gcc -o passkey-agent passkey-agent.c.
Now run the agent ./passkey-agent –default 1234.

You’re done. When you’re ready to enter the pincode on your phone (or whatever device you’re connecting to), enter ’1234′ . If you thenset the device to allow unauthorized connections in the future, you can kill the agent.

Google, my trusted friend, came with quite a nice Wiki. I was not willing to risk damaging my new monitor right awa, so I first tried the software thingy. I left it blinking like a madman for about half an hour, but Red was till there. Pushing away all doubts, I picked up a pen and an old T-shirt and started massaging (AKA “tapping method”) my screen. What do you think? It took me about 10 seconds to put Red in his black grave. I flashed some other colors just to be sure I didn’t did more damage than I fixed, but all was well.

I’m now the proud owner of a TFT screen, with no stuck pixel.

BTW: the difference between a dead and a stuck pixel is the color: dead is black and stuck is ‘a color’ mostly read. A dead pixel is really dead and can’t be revived. If you are able to revive a dead pixel, it was a stuck pixel to begin with.

As I very much like nifty tools and gadgets on my computer, I have installed Beryl on my Debian laptop. Quite the bleeding edge technology, that. Quite nice too, if it works. Which it didn’t (and still doesn’t) for me. So every time NVidia, in their infinate wisdom, decides to publish new drivers for Linux, I go get them. How annoying installing this new version was, I soon found out.

Downloading and upgrading to 1.0-9755, easy. Wow!, there’s even a new splash page! Great. Will Beryl work now…?
No it will not. It seems some bug has burried itself deep within a new function call within the driver. Which can be circumvented by using –use-copy BTW, but that’s another story. Oh well. I do have a very cool looking new splash page every time I start X, now don’t I!

After a good day’s work, I ‘halt’ the laptop and go home (no hibernation for me, it’s insecure). At home my girlfriend wants to check her e-mail and is too lazy to go upstairs to our desktop computer, so I boot up my trusty old laptop.
No X.
How annoying! But Linux knows the deeper meaning of logging, so I delve into /var/log. What errors are to be found in this vast forest of history? The exact number was 0 (zero, null, nil). Not even a warning. X just crashes and that’s that. How annyoing.
Back tracking, as my memory is not that good, is not something I start doing lightly. Luckily I did remember that I just upgraded my NVidia drivers. It had just been a couple of hours and there’s nothing wrong with my short-term memory, I asure you. So, what if I reinstall the NVidia drivers…? Why, it works! But every reboot causes X not wanting to start-up anymore.

This went on for some time and I finally had had enough and completely uninstalled the NVidia drivers. It had to be something old not getting overridden, or something like that. Finally I found the culprit, two of them really, they had combined forces. In /etc/init.d I found two scripts, nvidia-kernel and nvidia-glx. I simply removed them and my problem left with them. Now how simple is that!?