- Z e d d -

En het verspreidt zich snel!

Voornamelijk auto- en vrachtwagenchauffeurs blijken de aandoening onder de leden te hebben. Echt last hebben ze er zelf niet van en de overlast die zij zelf ervaren is dan ook minimaal. Echter, de mate van irritatie en daarmee die van de overlast is bij anderen groter en groeit naarmate meer mensen geïnfecteerd raken. Dat heeft zijn weerslag op de verkeersveiligdheid; een geïrriteerd chauffeur rijdt nu eenmaal minder veilig.

Het resultaat van deze nieuwste kwaal laat zich bij anderen voornamelijk zien in:

• irritatie;
• hardrijden;
• scheuren;
• afsnijden;
• toeteren.
• filevorming / stremming van de doorstroming;

De oorzaak van het euvel lijkt zich te bevinden in het zo weinig mogelijk energie verbruiken door de chauffeur. Goed nieuws voor het millieu, natuurlijk, ware het niet dat één geïnfecteerd chauffeur meerdere personen tot genoemde gevolgen aanzet. In dit geval geldt dat energiezuinig rijden niet tot een vermindering van de toegebrachte millieuschade leidt.
Zoals eerder al gemeld neemt het aantal gevallen in rap tempo toe. Blijkbaar geldt ook hier dat een groep ‘early adaptors’ de grote massa aansteekt. Dit feit houdt meteen een mogelijke genezing in, want gezonde mensen hebben de keus om deze eerste groep wel of niet te volgen.

In officiële literatuur is de aandoening bekend onder verschillende namen maar de meest sprekende is het ‘lamme vingertje’. Dragers van deze kwaal (afwijking/stoornis) verraden zich door het niet kunnen vinden van de richtingaanwijzer of (voornamlijk bij vrachtwagenchauffeurs) het inhalen tijdens een inhaalverbod. De laatstgenoemde groep vertoont vaak andere symptomen die er op duiden dat het ‘lamme vingertje’ zich aan de omstandigheden heeft aangepast. In plaats van het niet-aangeven van richting bij het wisselen van rijbaan, gaat deze groep inhalen waar dat niet is toegestaan. Hierbij wordt wel degelijk richting aangegeven, maar de energiebesparing zit hem in het niet hoeven uitschakelen van de cruise control. Dat het indrukken van een knopje veelal minder energie vereist dan het omlaag bewegen van een pookje, lijkt niet van invloed te zijn. De exacte reden hiervan wordt nog onderzocht.

In tegenstelling tot de meeste kwalen die slechts het overleven van een virus, bacterie, enz. als doel hebben, lijken geïnfecteerden met het ‘lamme vingertje’ zich bewust met deze kwaal te hebben geïnfecteerd of hebben laten infecteren. Aangezien bij het halen van het roze certificaat 100% zekerheid geldt dat de verse chauffeur niet geïnfecteerd is met het ‘lamme vingertje’, kan alleen een bewuste keuze tot infectie leiden. De impact op de verkeersveiligheid lijkt ondergeschikt aan het volgen van een slecht voorbeeld. Redenen als angst voor achtervolgers (ze weten niet welke afslag ik neem!) en andere weggebruikers wakker schudden (he! Waar gaat die ineens heen!?) lijken de lading niet te dekken. De exacte oorzaak blijft voer voor onderzoekers.

Wat valt er uit het voorgaande te concluderen? Initieel onderzoek wijst erop dat slechts de zwakkeren, zij die moeite hebben om tegen de sociale druk uit de directe en indirecte omgeving in te gaan, het meest vatbaar zijn voor het ‘lamme vingertje’. In een enkel geval blijkt gebrek aan kennis van de impact op de verkeersveiligheid de infectiedrempel te verlagen. Heel soms kan een voorzichtige referentie hieraan de infectie stoppen. Gevallen van volledig herstel zijn niet bekend, hoewel het er op lijkt dat hoe langer de infectie ongecontroleerd zijn gang kan gaan, hoe moeilijker het herstel is. Voorlopig zal het aantal slachtoffers slechts toenemen en men vreest dat deze slachtoffers vervolgens zelf ook geïnfecteerd zullen raken.

Ikzelf blijf in elk geval hopen.