Zenuwachtig, nee kan ik niet zeggen. Gespannen? Wel spannend. Je weet dat je binnen nu en anderhalve week vader bent. Het is ook wel tijd, heeft lang genoeg geduurd. Van nature ben ik niet gauw ongeduldig maar het begint er nu wel op te lijken. Het hele huis is er klaar voor, de schuur ook. Wiegje klaar, kleertjes klaar, ouders klaar en wij klaar. Klarer wordt het niet. De uitgerekende datum kwam, wij nog steeds klaar, en ging weer. Blijkbaar is nog niet iedereen klaar.
Vier dagen alweer. Vier dagen geleden zou ik, volgens de dames-verloskundigen, vader moeten zijn geworden. Omdat verloskunde geen exacte wetenschap is, hoort bij zo’n voorspelling een grote fout van zo’n 10%. Een gezonde baby wordt ergens in de laatste vier weken van de zwangerschap geboren, toevallig precies de periode dat de moeder thuis mag bevallen. Eerder is gevaarlijk en later ook.
“Gevaarlijk” heeft binnen de verloskunde een heel andere betekenis dan in de echte wereld. Bij het eerste vermoeden van “gevaar” (synoniem met “risico” en “ik weet het niet zeker”) krijgt iedereen de zenuwen. Toch prettig dat we pas één enkele keer die zenuwen hebben gehad en dat leverde nog een extra echo op ook.
De baby eindigt de zwangerschap zoals zijn moeder die negen maanden terug begon: over tijd. Tijdens mijn studie heb ik mijn huisgenoot ooit uitgelegd dat wanneer je te laat komt, je geen respect hebt voor de ander zijn tijd. Die les moet ik duidelijk binnenkort nog eens herhalen. Op advies heb ik al geprobeerd om met streng toespreken de bevalling te bespoedigen, zonder merkbaar resultaat. Misschien is die kleine nu zo bang dat ie niet meer komt. Misschien dat die ananas…
Hij of zij moet overigens wel opschieten. Voor een waterman is de badbevalling natuurlijk ideaal en ook een vis zal zich niet beklagen. Maar als het nog veel langer duurt zullen zijn (haar) eerste levensseconden buiten de baarmoeder niet in ontspannend warm water zijn maar in een steriel ziekenhuis. Dat zou jammer zijn.
Onrust is er in de hele familie. Vaders en moeders (biologisch, stief en schoon), broers, zus, tantes, ooms, neven, nichten, vrienden, collega’s, zakenrelaties. Allemaal beginnen ze ieder gesprek met dezelfde voor de hand liggende vraag, waarvan het antwoord toch heel duidelijk is: “En nog alles rustig?”. Ook al zenuwachtig.
De telefoon staat orangjegloeiend van alle belletjes, sms-en en e-mails. Nog even wachten. Hoop ik.
Vanavond maar weer op tijd naar bed. Het kan ieder moment gebeuren! Ik krijg er de zenuwen van.
Leuk! Mooi geschreven
XX
Hoi Joris,
Erg mooi stukje hoor! Het is ook spannend te weten ieder moment vader te worden….gelukkig heb je zo ongeveer 9 maanden aan het idee mogen wennen, maar dat moet het toch eens gaan gebeuren!
Succes samen met Ingeborg en zoals jij als schreef…..ik hoop van harte dat jullie kindje in dat warme water geboren mag worden!
Liefs Bregje
Inderdaad heel mooi geschreven en heel herkenbaar! Jullie kindje weet al vóór de geboorte de hele familie in spanning te houden. Knap werk voor zo’n klein visje! Toch kun je er nu rustig van uit gaan dat je de langste tijd zwanger bent geweest, dus nog even geduld beoefenen – hoe moeilijk dat ook is.
Nog veel sterkte en voor daarna heel veel geluk met mijn kleinkind!
Ik leef met jullie mee. Dikke kus en een knuffel van mij.
Nu is het allemaal voorbij en kun je alleen maar blij zitten kijken, voelen, ruiken, luisteren, samen snurken, slapen.
En je kan je geluk niet op. Had je daar nu zo de zenuwen voor??? Ik mag hem niet meenemen om intens van hem te genieten. Dat voorrecht hebben jullie alleen maar. Dan kom ik maar zo nu en dan langs om naar hem te kijken, voelen, ruiken, luisteren en mag ik wanneer ik oppas samen met hem snurken, slapen.
Ik denk ook aan jou en hoe jij het beleeft en hoe jij je voelt en hoe het met je gaat. Niet alleen maar die kleine met z’n fantastische moeder. Jij bent ook fantastisch. Zedd er maar een puntje op.
Want dit hebben jullie goed gedaan………….